Blog

Hoe ik per ongeluk een yogi werd

Als je mij tien jaar geleden had verteld dat ik ooit yogales zou geven, had ik je vriendelijk gevraagd of je misschien een zonnesteek had opgelopen.
Yoga? Dat is toch voor mensen die hun voeten in hun nek kunnen leggen, alleen kruidenthee drinken en de hele dag zweverig "ohm" roepen?
Ik niet dus...

Ik was hardloper. Fanatiek ook. Tot ik tijdens mijn tweede marathon – die beroemde 42.195 meter – iets te enthousiast werd. Ik liep veel te lang door met een gevaarlijk hoge hartslag. Kwam paars over de finish. Ja ik weet het, wel mijn kleur….
Achteraf bleek dat mijn schildklier besloten had ermee te stoppen.
Misschien maar goed ook. Het had ook mijn hart kunnen zijn...

Gelijktijdig vonden mijn hamstrings het ook wel eens mooi geweest.
Kortom: mijn lichaam maakte me heel duidelijk dat ik misschien maar eens iets anders moest gaan doen.

Stilzitten is voor mij sowieso geen optie. Met SUZ&ZO, Café De Liefde, ADHD of in ieder geval een hoofd waarin standaard ongeveer 37 tabbladen tegelijk openstaan, moest ik toch ergens mijn energie kwijt…

Tijdens een vakantie zag ik dat er in het hotel yogalessen werden aangeboden. Uit nieuwsgierigheid schreef ik me daarvoor in. "Sorry," zeiden ze. "De week dat jij boekt is er geen yoga beschikbaar." Hoewel ik niet wist wat ik zou missen, was het een teleurstelling. Ik dacht erover wat anders te boeken, maar toen kwam het hotel terug: “We hebben tóch een docent gevonden." Achteraf denk ik nog steeds dat dát geen toeval was.

Ik kreeg privélessen van een Griekse yogadocente. Ik had een enorme klik met haar. Pas later ontdekte ik dat zij daar een absolute grootheid is in Vinyasa en Ashtanga yoga.
En laat ik meteen een hardnekkig misverstand uit de wereld helpen. Yoga is niet alleen maar een beetje rekken en strekken op een matje.  Deze vrouw heeft mij vaker compleet afgemat dan menig hardlooptrainer of marathonvoorbereiding ooit met mij heeft gedaan. Ik heb gezweet, getrild, gescholden en me meerdere keren afgevraagd of dit echt dezelfde sport was als die mensen op Instagram lieten zien.

Ergens onderweg gebeurde er iets. Ik werd verliefd.
Niét omdat ik ineens lenig werd. Dat ben ik namelijk nog steeds niet. Verre van.
Niét omdat ik opeens volledig zen door het leven ga. Vraag dat gerust aan de mensen die mij goed kennen. Niet echt.
Maar wél omdat yoga me iets geeft wat ik nergens anders vind. Sporten zonder te moeten presteren. Sterker worden zonder competitie. Echt uit mijn hoofd en helemaal in mijn lijf.

Nog steeds volg ik iedere week trouw lessen bij haar. Ze is voor yoga mijn grote voorbeeld. Dankzij haar besloot ik uiteindelijk zelfs de yogadocentenopleiding te volgen.

Wat ik inmiddels misschien wel het mooiste vind aan yoga?
Je hoeft niet lenig te zijn. Sterker nog... als je stijf bent: welkom.
Het gaat niet om de perfecte houding.
Niemand staat met een jurybordje langs de mat.
Je mag gewoon komen zoals je bent.
En eerlijk? Yoga is een stuk goedkoper dan therapie.

Mijn favoriete yogahouding?
Savasana.
Voor de niet-yogi's: dat is die waarbij je op je rug ligt en helemaal niets meer hoeft te doen. Blijkbaar was ik daar al jaren onbewust voor aan het trainen…

En nu is het dan zover. Naast SUZ&ZO presenteer ik met ontzettend veel plezier:
SUZ&YO. Gewoon fijne yoga.
Geen ingewikkeld gedoe.
Geen perfecte Instagram-poses.
Geen verwachtingen.

Gewoon yoga voor mensen die denken dat yoga niets voor hen is.
Precies zoals ik ooit ook dacht.

Binnenkort geef ik mijn allereerste lessen. Buiten, op het stadsstrand van Harderwijk. Hopelijk met de opkomende zon, want daar word ik simpelweg heel gelukkig van. Na afloop ontbijten we samen bij Walhalla.

En toen kwamen de eerste reacties. "Leuk hoor...maar acht uur 's morgens? No way."
Is dát de enige reden dat je niet komt? "Eh... ja."
Mooi. Dan beloof ik hierbij alvast dat ik in het najaar speciaal voor jou een eindemiddag Yoga & Wine organiseer. Kijken hoeveel excuses er dan nog overblijven.

PS. Aan alle yogastudio's in Harderwijk...
Voordat iemand denkt: "Help, daar heb je weer een nieuwe yogastudio..."
Rustig ademhalen. Ik word geen concurrent.
Mijn echte werk blijft gewoon SUZ&ZO en daarnaast heb ik nog mijn volledig uit de hand gelopen vrijwilligershobby: Café De Liefde. Dat houdt me meer dan voldoende bezig.
SUZ&YO is voor mij vooral een manier om af en toe iets leuks te organiseren. Een yogales op het strand. Een ontbijt erbij. Misschien een workshop. Misschien eens invallen voor een collega die ziek is of op vakantie gaat.
En verder? Geen strak businessplan. Geen vijfjarenstrategie. Ik zie wel. ZEN.

Wie had ooit gedacht dat een kapotte schildklier, een paar protesterende hamstrings en een vakantieweekje zouden eindigen met mijn eigen yoga klas op het strand van Harderwijk?
Ik in ieder geval niet. Hopelijk zie ik je binnenkort op de mat.

www.suzenyo.nl

   

Blogarchief